Terwijl Cant haar eerste wereldtitel veroverde, reden onze dames hun eigen wedstrijd in de achtergrond. Ellen eindigde als achtste en een half fitte Jolien claimde plek 27.

Het is stilaan een gewoonte dat Ellen het snelst uit de startblokken schiet. Op het WK was dat niet anders. Een hele openingsronde haspelde ze op kop af om uiteindelijk als achtste te eindigen.

'Een van mijn beste WK's ooit', klonk ze achteraf tevreden. 'Met een snelle start deed ik wat de Belgische ploeg me vroeg en maakte ik het voor mezelf nadien ook makkelijker. Al in de eerste ronde verloren enkele favorieten veel tijd. En zo moest ik zelf niet veel plaatsen toegeven toen de druk achter mijn rug werd opgevoerd.'

Op het verraderlijke parcours maakte Ellen weinig fouten. Enkel in de tweede ronde kuste ze de Luxemburgse grond. 'Stomweg weggeschoven. Ik weet niet hoe het gebeurde. Plots lag ik tegen de vlakte.'

'Jammer, want toen reed ik in vijfde positie en misschien had ik zonder die schuiver hoger kunnen eindigen. Maar ik ben tevreden, vooral omdat ik met mijn openingsronde een steentje heb kunnen bijdragen tot de wereldtitel van Sanne.'

Jolien kwam met lichamelijke ongemakken aan de start en was blij dat ze de wedstrijd kon uitrijden op een 27ste plek. 'Gisteren bij de verkenning had ik enorm veel last van buikkrampen', zegt ze. 'Eigenlijk was ik blij dat ik van start ging. Gewoon de wedstrijd uitrijden was mijn doel.

'Veel power had ik dus niet. En door de omstandigheden wilde ik ook niet te veel risico's nemen bij de hindernissen. Voor de derde keer sluit ik met een minder resultaat een WK af. Hopelijk heb ik de komende jaren een superdag en een parcours dat me goed ligt. Dromen mag. Kijk maar naar wat Sanne vandaag heeft gepresteerd.'